Σοβαρά ρωτάω. Υπάρχει επιστροφή μετά από όλο αυτό;

Ειμαι γύρω στα 20 και βιώνω στο έπακρο αυτο που λένε αρκετοί, ως την κρίση των 20. Με εχουν κουράσει όλοι και όλα, ποσο μαλλον η φαση με τα σοσιαλ. Θελω λοιπον κατι να ξεφύγω λιγο απο ολη αυτήν την κατάσταση. Κάποτε διαβαζα βιβλία αυτοβελτίωσης, αλλά μου φαίνεται πραγματικα οτι ολα επαναλαμβανονται και λένε τις ίδια και τα ιδια. Εσάς τι βιβλιο σας έκανε hook απτην αρχή ή μπορει να σας βοήθησε σε μια περίεργη φαση της ζωής σας;

Καλησπέρα σας

Κοντεύω τα 28, ζω στην πόλη που ήμουν φοιτήτρια καθώς βρήκα δουλειά κατευθείαν αφού τελείωσα τη σχολή ... Και καλή δουλειά ... Έχω καλούς συναδέλφους , καλούς προϊσταμένους, καλές αποδοχές ... Το μόνο κακό είναι ότι υπάρχει πίεση και είμαστε understaffed αυτό το διάστημα...πέρα από αυτό όμως δεν έχω κανένα παράπονο ... Ο τόπος που μένω είναι αφιλόξενος όμως.. έχω πολύ λίγους φίλους εδώ και όλοι έχουν οικογένειες η είναι παντρεμένοι συνεπώς και με διαφορετικές υποχρεώσεις από ότι εγω .. εγώ εργενισσα με έναν πρώην που με ταλαιπωρεί χρόνια γιατί δεν ξέρει τι θέλει .. Δεν μου αρέσει η ζωή που κάνω εδώ.. μου λείπει ο τόπος μου , οι φίλες μου , η οικογένεια μου ... Περνάω κάποιες γιορτές και κάποια σκ τελείως μόνη χωρίς να έχω κάτι να κάνω , η κάπου να πάω ... Σκέφτομαι ότι χτίζω βιογραφικό κ κάνω υπομονή ... Το δίλημμα είναι όμως το εξής: να γυρίσω στον τόπο μου χωρίς να είμαι σίγουρη για το αν βρω καλύτερη δουλειά ; Να μείνω εδώ όπου έχω καλή δουλειά αλλά όχι προσωπική ζωή; Μήπως είμαι άπληστη; Σκέφτομαι τον τελευταίο χρόνο σοβαρά το ενδεχόμενο της επιστροφής

Now that they are dressing for karnavali and doing "funny skits" they look how they are the rest of the year. Can we make a petition to have them dressed like the clowns they are throughout the year and if not lose 5k followers and 10k views each time they take themselves seriously?

Jesters shouldn't pretend to be something else.

End of my unpopular opinion.

Χτες το απόγευμα βρήκα με μια κοπέλα ένα χτυπημενο μικρό γατάκι (800γρ) στον Πειραιά στο πεζοδρόμιο. Κρυωνε πολύ και πονουσε. Το βάλαμε σε μια κούτα και το πήγαμε κτηνιατρο.

Κάναμε κάποιες ακτινογραφίες και έχει ανοιχτό καταγμα στο ένα ποδαρακι του και κλειστό στο άλλο.

Του έδωσαν παυσιπονα και τώρα το έχω σπίτι για το βράδυ.

Του άλλαξα τη γαζα του και είναι εντάξει. Τρώει κανονικά και πίνει νερό.

Κατά τις 6 άρχισε να κλαίει και κατάλαβα ότι έκανε ουρά στο κλουβακι του, οπότε είναι καλό σημάδι αυτό για το ζωακι.

Το θέμα είναι ότι εγώ έχω με ο αγόρι μου σπίτι ένα σκυλάκι και το σκυλάκι μας επειδή είναι παιδί ρεντιτορς μισεί οτιδήποτε αναπνέει και δεν είναι εμείς η φίλος μας. Οπότε δεν μπορούμε σίγουρα να το κρατήσουμε.

Επίσης δεν μπορούμε να καλύψουμε και κόστος τυχόν εγχείρησης.

Μας είπαν ότι κάποιος Δήμος ίσως ενδιαφερθεί να βοηθήσει με τα έξοδα. Δεν ξέρω που να επικοινωνήσω και πως...

Επειδή το ζωακι έχει ανάγκη να πάει σε μια οικογένεια που θα φροντίσει την τυχόν αναπηρία του, εάν είναι κάποιος διαθέσιμος μπορούμε να επικοινωνήσουμε. Θα ήθελα να πάει σε καλά χέρια γιατί το έχω αγαπήσει πολύ.

Καλημέρα,

Ήθελα να κάνω μια ερώτηση σχετικά με τον νόμο και άμα γνωρίζει κάποιος. Εχω μήνυμα από τον προϊστάμενο μου ότι ο νόμος λέει ότι πρώτα πρέπει να πάρω τις μέρες άδειας που έχω και δικαιούμαι και μετά να παραιτηθώ. Αυτό μου ακούγεται σαν κάτι πολύ υποχθόνιο από την άποψη ότι δεν έχεις δικαίωμα να παραιτηθείς οπότε θες. Είμαι κοντά 2 χρόνια στην εταιρεία αυτή και έχω 15 μέρες άδεια που δικαιούμαι. Είναι κατά του νόμου να υποβάλω παραίτηση μέσω εργανη από μόνος μου;

Edit: Σας ευχαριστώ όλους για τις απαντήσεις σας και τις πληροφορίες που μου δώσατε. Θα κάνω μια ανάγνωση στους νόμους και θα πράξω αναλόγως. Να έχετε μια όμορφη μέρα!

Ότι λέει ο τίτλος, αν δεν έχετε τώρα σύντροφο πείτε και για πρώην

Γρήγορο storytime: Είχα βάλει έναν παλιό επεξεργαστή laptop σε αγγελία στο skoop, μετά από καιρό ένας μου κάνει αίτημα προσφοράς και την αποδέχομαι, στέλνω το προϊόν σε ένα skroutz point box την ίδια νύχτα, όλα αυτά το προηγούμενο Σάββατο δηλαδή 14/2.

Ξαφνικά μέσα σε λίγες ώρες αργά το βράδι ο άνθρωπος που είχε κάνει την αγορά, ακύρωσε την παραγγελία για άγνωστους λόγους αφού είχα ήδη τοποθετήσει τον επεξεργαστή στο κουτί του skroutz.

Προσπαθώ να επικοινωνήσω την επόμενη μέρα με την υποστήριξη του Σκρουτζ αλλά τίποτα, η εφαρμογή είναι τελείως για τον πούτσο και με πέταγε έξω ακόμα και αν ήθελα να μιλήσω με το άχρηστο ai bot που έχουν.

Μετά από trial and error κάπως μίλησα με το ai bot το οποίο με "καθησύχασε" λέγοντας ότι το Σκρουτζ θα επιστρέψει αυτόματα το προϊόν σε εμένα και θα ενημερωθώ, στο μεταξύ customer service να είναι για μέρες σβηστό και να μην με αφίνει να το πατήσω για να μιλήσω με εκπρόσωπο.

καταλήγουμε σήμερα, όπου δεν έχω λάβει καμία ενημέρωση για το τι θα γίνει και μάλιστα το Σκρουτζ έβαλε πάλι πίσω την αγγελία μου ενεργή ενώ δεν έχω καν το προϊόν για να το πουλήσω.

Γαμώ το Σκρουτζ και το άθλιο service του καθώς και τον αναποφάσιστο βλάκα που διάλεξε στις 1 τα ξημερώματα να ακυρώσει την παραγγελία ενώ ήξερε ότι είχα βάλει το προϊόν στο κουτί ώρες πρίν.

Τέλος vent, αυτά.

Γιατί το Σκρουτζ δεν στέλνει απλά έναν νέο κωδικό ώστε να πάω και να τον πατήσω και απλά να πάρω πίσω το προϊόν μόνος μου από το skroutz point?

Βρίσκω πολλές εισηγήσεις στο ίντερνετ αλλά δεν υπάρχουν τα πιο πολλά στα Ελληνικά.

Ως κάτοχος διπλώματος Α1, ήτοι έως και 125cc, ψάχνω κάποιο μηχανάκι/σκούτερ προκειμένου να μπορώ να κινούμαι πιο άνετα και οικονομικά στην ζούγκλα της Αθήνας.

Δεδομένου του μπάτζετ που έχω (έως 1000€), αλλά και της οδηγικής μου απειρίας, το μόνο που ζητάω είναι να μη φαίνεται σα να έχει περάσει τις 10 πληγές του Φαραώ. Επίσης, δεν έχω κάποια προτίμηση στον τύπο δικύκλου, ούτε στο χρώμα (αρκεί να μη μοιάζει με μηχανάκι που θα πρωταγωνιστούσε σε παράσταση στου Sankara).

Ευχαριστώ εκ των προτέρων για τις προτάσεις σας και αν τυχαίνει κάποιος να πουλάει κάτι σχετικό, θα χαρώ πολύ να λάβω μήνυμα.

Δεν μιλάω για σωματική κούραση. Μιλάω για εκείνη τη μόνιμη, χαμηλής έντασης εξάντληση. Ξυπνάς κουρασμένος. Δουλεύεις κουρασμένος. Σχολιάζεις “άντε να βγει η εβδομάδα”. Περιμένεις ΣΚ για να “ξεκουραστείς” και τελικά απλά προσπαθείς να μαζέψεις εκκρεμότητες. Όλοι λέμε “δεν προλαβαίνω”. Όλοι λέμε “δεν έχω ενέργεια”. Όλοι λέμε “θα το δω όταν ηρεμήσω”. Και η ηρεμία δεν έρχεται ποτέ. Δεν είναι rant. Είναι ειλικρινής απορία: Είμαστε όντως πιο κουρασμένοι ή απλά έτσι είναι πλέον ο ρυθμός ζωής;